اینکه پنج تا از پیکسل های گوشیم سوخته مهم نیست.. اینکه تو کلاس زبان استاد٬ هی٬ به من گیر میده چیز میزامو به اینگیلیش بگم مهم نیست.. اینکه تمام مرکز مشاوره ها پُر بودن٬ مهم نیست.. اینکه 25 مرداد چون لباس ندارم٬ جشن عقد نزدیک ترین دوستم (؟) نمیخوام برم مهم نیست.. اینکه آواره شدم بین 3تا شهر مهم نیست.. اینکه وبلاگ نوشتن٬ فیلم دیدن و کتاب خوندن٬ دیگه بهم نمی چسبه مهم نیست.. اینکه برخلاف سابق به چیزی که می پوشم اهمیت نمیدم مهم نیست.. اینکه از همه کس بی خبرم مهم نیست.. اینکه جلو  AZS اولین کاری که کردم ضعف هامو به زبون آوردم ٬ مهم نیست.. اینکه خیلی ها (نزدیک به همه) سرسری کامنتدونی رو کلیک میکنن مهم نیست.. اینکه هیــــــــچ تلنگری رو درک نمی کنم مهم نیست... مهم نیست.. مهم نیست.. مهم نیست تاااا ایــــــــنکه روح برگرده به وجودم.. تااااا ایـــــــــنکه زنده زنده زندگی کنم ..نه مثل ِ یه جسدِ شناور رو اقیانوس ِ زندگی..

+گلکم! سیاهی دور چشمم! از مردن نمی ترسم٬ از مردن عار دارم! مردن به غرورم بر میخورد!                                  "ناظم حکمت"                                   

تو این آشفته بازار..به نسبتِ این یکی دو هفته ای که با هول و وَلا ٬ انگار محکوم شده بودم به درس خوندن٬٬ دیروز٬٬ وقتی از جلسه ی امتحان اومدم بیرون.. حس یک پرنده رو داشتم.. حس پرنده ای که از قفس پریده بیرون..
وقتی یک ساعت بعد.. sms اش رسید که : "خسرو شکیبایی پَر"  ..
 
 اون پرنده زخمی شد..
 اون پرنده زخمی شد..
 اون پرنده زخمی شد.. 

+ مُراد بیگِ من :|

به کی بگم؟  به کی بگم دونه دونه اشکی که از چشمهای مامان می افته دلمو آتیش میزنه.. به کی بگم مامان با اون فِرض و تیزیِ همیشگی اش..وقتی کارا رو انجام میده ٬ آروم آروم زیر لب با مهستی حرفِ دلش رو میخونه "مثل تموم عالم ٬ حال منم خرابه خرابه".. به کی بگم مامان یواشکی گریه میکنه.. به کی بگم مامان از  این روزگار سیاه .. غصه داره.. پر از بغض و اندوهه.. به کی بگم چه خبره اینجا.. به کدومتون بگم.....

+ رفاقت تنها یک واژه است.

ما نه سر پیازیم ٬ نه ته پیاز...ما از پیاز فقط اشکهاشیم..

 

+ ستاره های فلک را شمردن آسان نیست / حساب ِ داغ ِ دلِ ما که می تواند کرد؟

حکم آدمی رو دارم که تو کُماست و سوزن میزنن به کف پاش تا ببینن حس میکنه یا نه؟!

+ رفاقت تنها یک واژه است..

 

خیلی چیزا دود شد رفت تو هوا... مثل اون دختره تو " جادوگر شهر اُز " که گِرباد بلندش کرد ٬ رفت تو هوا..

 تو هوام.. دقیقن تو خود ِ خود ِ هوا..