+ همیشه این پروسه ی جمع کردن بارو بندیل هام و تنها یک کوله پشتی رو بر دوش انداختن و راهی شدنم برام great بوده.. همیشه این لحظه های ریختن ِ دونه دونه ی وسایل ِ مورد نیازم وسط اتاق ٬ و بعدش دونه دونه چیدن و جاکردنشون توی کیفم برام ستودنی بوده.. حتی وقتی دلِ رفتن ندارم.. حتی وقتی مجبورم به جاهای ناخوشایند برم.. بازم من اون لحظه ها رو دوست دارم.. معنی زندگی میده برام..معنی ِ جمع کردنِ دلتنگی ها..دلواپسی ها..دلخوشی ها..محبت ها..یادگاری ها..آدمهایی که دوسشون دارم..وسایلی که دوسشون دارم..معنی اینا رو میده برام..که دونه دونه میزارم توی کیفم و با خودم میبرمشون..که من هنوز چیزهایی ٬ آدمهایی ٬ عشق هایی دارم و زندگی می کنم باهاشون..

+ این جمعه شب های امام زاده صالح.. این لانگ استریت ِ شریعتی.. این خانه ی هفتاد متری.. این دعوا مُرافه ی بیخودی.. این محبت و صمیمیت خواهری ..این فرصت های کوتاه باهم بودن زندگی را دوووست میدارم.. ماندگارند برایم..

قطار می رود
تو می روی
ایستگاه می رود
و من چقدر ساده ام
که سالها در انتظار تو
به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام.(قیصر امین پور) *

 

*روحش شاد

 

(منو درگیر خودت کن بلکه آرامش بگیرم) .. فکر میکردم این یکی از بهترین جملات احساسیه که دو تا آدم میتونن بهم بزنن.. اما نیست .. نیست .. به خدا که نیست.. آدمها به چی ِ هم دل خوش میکنن؟ واقعن چی باعث میشه دو تا آدم بخوان یه عمر به هم متعهد بشن و زیر یه سقف زندگی کنن؟ حرفای ضد و نقیض .. ضد و نقیض..ضد و نقیض.. کلّه ام داره دوووود میکنه از ایـــــــــن همه تناقض!  چجوری یه آدم میتونه در حالی که دو دقیقه پیش بهت گفته " نااُمیدم میکنی" حالا بهت بگه "در همه حال برام همونی هستی که بودی٬دوسِت دارم" .. چجوری میتونی بفهمی یه آدم وقتی تنها انتظاری که ازش داری "گوش دادنه" بــــــــــــا   "منطق گویی های خودش و راه و چاه نشون دادن و کار خودشو انجام دادن" حوصله اتو سر ببره و کاسه ی صبرتو لبریز کنه و تازه بهت بگه "اصلن دوست ندارم خودتو اینقدر درمونده نشون بدی" که آخرش تو به غلط کردن بیفتی که اصلن چرا خواستی حرف بزنی؟ اصلن غلط کردی که خواستی دردودل کنی! اصلن کدوم آدم واسه یه آدم دیگه وقت میزاره که به حرفاش گوش بده؟! ..بعد به خودت فحش بدی که آخه این چه انتظاریه از آدمیزاد داری؟! باباجان٬ پنبه رو از گوشِت درآر.. تو این دنیا هیچکی واسه اون یکی وقت نداره.. وقت نداره دو دقیقه وایسه و دندون به جیگر بزاره و تا تو خواستی دو کلام حرف بزنی٬ تند تند خودش افسار کلام رو به دست نگیره و از دردای خودش نَــگه یا نَزَنه تو ذوقت یا جوری نکنه داغونتر شی!

 آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست..

مثل یک طفل که توی شلوارش جیش کرده و به خودش جمع شده ٬ ترسیده ام..
مثل یک طفل که عشق ِ بازی کردن ندارد ٬ غیر عادی ام..
مثل یک طفل که از مادر جدایش کرده اند ٬ هق هق دارم..

احساس دوری می کنم ازت . . .

روزهای خودسازی٬ خودسوزی٬ تمرین٬ تشویق٬ ذوق ٬ شوق٬ اوق و گریبانگیریست!

 

+ به خدا که پارک لاله٬ پارک گربه است!

تقریبن دو هفته پیش بود داشتم دنبال یه کار نیمه وقت میگشتم.. یه شرکتی پیدا کردم . پا شدم رفتم اونجا ببینم چه جوریاس؟! دیدم اوضاع خیلی بیریخته و اونجا خیلی بی دروپیکره و اصلن شبیه شرکت نیست و عینهو خونه است!! با این حال تا موقعی که من اونجا بودم همینطور دخترا میومدن اونجا واسه مصاحبه! از اینکه اومده بودم همچون جایی واسه مصاحبه خیلی پشیمون بودم..گفتم حقوق پیشنهادیمو اونقدر بالا میگم که منو نخوان! فردا صبحش آقای جنتلمن صاحاب شرکت زنگ زد بهم که خانوم ما شما رو تو مصاحبه پذیرفتیم! حالا هی از اونا اصرار٬ از من انکار! که ببخشید من اصلن یهویی برنامه ام عوض شد و نمیخوام کار کنم و این حرفا.. فکر کردم قال قضیه کنده شده است و خیالم راحت شد.. اما نگو که آقا همین یه ساعت پیش بازم زنگ زد و با کلی احوالپرسی و ادا٬اطوار مُبادی آداب بودن(!) بهم یادآوری میکنه خانوم شما کاره پاره وقت میخواستین و نظرتون چی شد و این حرفها!!!
اینجاست که آدم یه نُچ نُچی میکنه و لبشو گاز میگیره و میگه: عجب مملکتی شده ! عجب آدمایی پیدا میشن! عجب دنیایی شده! گــَـهی پشت به زین و گــــَهی زین به پشت ! بعدشم میگه : مرتیکه ی الاغ!  :دی

+پاییز کوچک من
دنیای سازش همه ی رنگ هاست
                                     با یکدیگر
تا من نگاه شیفته ام را
در خوش ترین زمینه به گردش برم
و از درخت های باغ بپرسم:
خواب کدام رنگ
               یا بیرنگی را
                          می بینید
در طیف عارفانه ی پاییز؟   (حسین منزوی)