وقتی اینجوری ولم می کنی تو جزر و مدّت٬ حرف فروغ تکرار میشه تو ذهنم : ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد..

حواست هست؟ حواست هست اینا بهترین سالهای زندگیته.. دیگه کِی میتونی این فاصله ی ۲۰ تا ۳۰ رو زندگی کنی؟ دیگه کِی میتونی اوج جوونیت رو حس کنی؟ خرابش نکن با خودخوری ها٬ خرابش نکن با ساعتهای طولانی ِ فکرو خیالِ باطل که خودت هم میمونی توش! خرابش نکن با دلواپسی ها.. چند سال دیگه که انواع و اقسام درد و مریضی از دست این غذاهای بی خاصیت و زندگی ماشینی اومد سراغت ٬شاید اون وقت حق داشته باشی گلایه کنی٬ غُر بزنی ٬ اَخم و تَخم کنی.. یا حتی دلواپس بشی.. امـّـا الآن خرابش نکن.. روزا رو با دلواپسی و گلایه سر نکن..خرابش نکن

+ دلم میخواد میل و کاموا بگیرم دستم و هِی ببافم.. هِی ببافم

                                                                                     این زندگی رو